Oto jesteś. Nie chcieli mi cię pokazać na sali operacyjnej. Wreszcie położna się zlitowała i mignęła mi przed oczami twoim sinym, piszczącym ciałkiem. Tyle się naczytałam o roli pierwszego kontaktu matki i dziecka! Tyle naoglądałam się filmów, gdzie przejęte mamy płakały ze szczęścia tuląc swoje nowonarodzone dzieci. Ja widziałam zarys twojego ciała przez sekundę. Może dlatego czuję to co czuję? A właściwie nie czuję tego co powinnam – szczęścia i wszechogarniającej miłości.

O narodzinach dziecka decyduje często poryw namiętności. Decyzję o adopcji podejmujemy na chłodno; nikt nas do rodzicielstwa nie zmusza, nie możemy powiedzieć: "no cóż, stało się". Nie możemy zasłonić się biologią ani Panem Bogiem. Dziecka przybranego nie zsyła nam los – ono już jest, niezależnie od nas, a my postanawiamy związać jego życie z naszym. To sprawa wielkiej wagi. Dziecko przeznaczone do adopcji zostało już raz zranione przez własnych rodziców. I nie można mu tego zrobić po raz drugi, nie można go zawieść. Nasza decyzja musi być nieodwołalna.